ออฟฟิศ

เช้าวันจันทร์…เสียงแอร์ในออฟฟิศยังเย็นเหมือนเดิม เอกสารที่วางบนโต๊ะก็เรียงตามเดิม แต่ใจของภัทร—ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป หลังจากคืนที่แสนเร่าร้อนในห้องพักโรงแรม ทุกอย่างควรจะชัดเจนว่า “จบลงแค่คืนนั้น”แต่ไม่เลย สิ่งที่เปลี่ยน…คือความเงียบที่กลายเป็นเสียงกระซิบสายตาที่เคยมองแบบหัวหน้า กลายเป็นสายตาที่แตะต้องคำพูดที่เคยใช้คำว่า “คุณภัทร” เริ่มเปลี่ยนเป็น “ภัทร” และที่เปลี่ยนที่สุด…คือข้อความ …

เสียงดนตรีเบา ๆ ในห้องจัดเลี้ยงชั้น 12 ของโรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพยังไม่จางหาย ภัทรนั่งนิ่งอยู่มุมหนึ่งของโต๊ะยาว เต็มไปด้วยเพื่อนร่วมแผนกที่เริ่มเมามายจากเครื่องดื่มที่ไม่รู้ใครสั่งมาเสริมเรื่อย ๆ แต่เขาดื่มไปไม่มากนัก—แค่พอให้แก้มแดง ใจลอย และจิตใจอ่อนไหวอ่อนไหวเกินไป เมื่อคนที่นั่งห่างออกไปไม่กี่เก้าอี้ …

เสียงคลิกของเครื่องฉายสไลด์ดังขึ้นเป็นระยะ ข้อมูลบนหน้าจอถูกเปลี่ยนตามจังหวะนิ้วของหัวหน้าแผนก แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าลมหายใจของภัทรตอนนี้ไม่ค่อยปกติเอาเสียเลย เขานั่งฝั่งตรงข้ามกับชานนท์ โต๊ะประชุมทรงยาวถูกจัดไว้แบบเดิมทุกครั้ง แต่วันนี้…มันดูใกล้กว่าทุกที สายตาหลายคู่จับจ้องไปยังกราฟยอดขายและโปรเจกต์ใหม่ที่กำลังถูกนำเสนอแต่ภัทรกลับรู้สึกว่า…มีอีกสายตาที่มองมา “ลึกกว่านั้น” ไม่ใช่แค่มองธรรมดาแต่มองเหมือน…กำลังย้ำเตือน เมื่อคืน แค่คิดถึงมัน ร่างกายของเขาก็ร้อนวูบขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว …

เสียงเครื่องปริ๊นท์ยังดังอยู่เบา ๆ ในมุมห้อง แต่ภัทรกลับได้ยินแค่เสียงลมหายใจของตัวเอง เสียงนั้นดังเกินปกติ ดังจนเขาแทบไม่กล้าหันไปมองว่าอีกคนยังอยู่ตรงนั้นหรือไม่ แต่เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นเงาเคลื่อนไหวใกล้โต๊ะ…เขาก็รู้ ว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว “วันนี้โอเคไหมครับ วันแรกของงานใหม่”เสียงทุ้มนั้นถามขึ้น ขณะเจ้าของเสียงยืนพิงโต๊ะฝั่งตรงข้าม น้ำเสียงดูเป็นทางการ…แต่ดวงตาไม่ใช่ …

เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงยังไม่ดับดี ภัทรก็ยืนอึ้งอยู่หน้าห้องกระจกใสของแผนกใหม่ เสียงแอร์เบา ๆ ผสมกับเสียงพนักงานคุยกันอยู่ห่าง ๆ แต่เขาไม่ได้ยินอะไรเลย ราวกับทุกเสียงจมหาย เหลือเพียงภาพตรงหน้า—ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตแขนพับสีกรมท่ากำลังเงยหน้าขึ้นจากโน้ตบุ๊ก และสบตาเขาเข้าอย่างจัง “…ชานนท์” ชื่อมันหลุดออกมาเบา …

เสียวในเวลางานกับเจ้านายตัวดี ชื่อฝ้ายจ้ะ… เป็นพนักงานบัญชีที่ทำงานในบริษัทเล็กๆ แต่อัดแน่นไปด้วยความเครียดเพราะเจ้านายฉัน—พี่ธันวา—หล่อเกินไปสำหรับใจคนธรรมดา ยิ่งตอนเขาสวมเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นครึ่งท่อน ลายเส้นกล้ามเนื้อที่แขนเขาทำเอาฉันต้องกลืนน้ำลายเงียบๆ อยู่หน้าคอมประจำ ปกติฉันไม่ใช่คนเจ้าชู้หรอกนะ… แต่มีใครบ้างล่ะ ที่จะไม่เผลอมองเวลาเขาเดินผ่าน พร้อมกลิ่นน้ำหอมจางๆ นั่นที่เหมือนจะตั้งใจปล่อยให้ลอยตามมาเกาะจมูกฉันทุกเช้า …