เสียงดนตรีเบา ๆ ในห้องจัดเลี้ยงชั้น 12 ของโรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพยังไม่จางหาย ภัทรนั่งนิ่งอยู่มุมหนึ่งของโต๊ะยาว เต็มไปด้วยเพื่อนร่วมแผนกที่เริ่มเมามายจากเครื่องดื่มที่ไม่รู้ใครสั่งมาเสริมเรื่อย ๆ
แต่เขาดื่มไปไม่มากนัก—แค่พอให้แก้มแดง ใจลอย และจิตใจอ่อนไหว
อ่อนไหวเกินไป เมื่อคนที่นั่งห่างออกไปไม่กี่เก้าอี้ คือ “ชานนท์” ในชุดเชิ้ตสีเทาเข้มพับแขน
วันนี้เขาไม่ได้ทำตัวเป็นหัวหน้า
แต่เป็นเหมือนผู้ชายคนเดิม…ที่ภัทรเคยรักหมดใจ
“คุณภัทรครับ ดื่มอีกแก้วไหม?”
“ไม่เอาแล้วครับ เดี๋ยวจะหลุดพูดอะไรไม่ดี” ภัทรตอบพลางยิ้มเบา ๆ
เขาหันไปอีกที ชานนท์ก็เดินมาเท้าแขนพิงพนักเก้าอี้ด้านหลัง ก่อนโน้มตัวลงกระซิบ
“ถ้าคุณเผลอพูดอะไรที่ ‘ใจจริง’ ผมจะดีใจมากกว่าโกรธนะ”
แค่ประโยคนั้น ทำให้เครื่องดื่มในแก้วหมดลงรวดเร็วเกินควร
—
ร่างของภัทรโอนเอนไปตามแรงพยุงของแขนแกร่งที่โอบเขาไว้
“เดี๋ยวผมพาเขากลับเองครับ” ชานนท์บอกคนอื่นในทีม
ไม่มีใครกล้าขัด—เพราะตำแหน่งของเขา และเพราะสายตานิ่ง ๆ ที่ไม่มีใครกล้าสบ
ลิฟต์เลื่อนขึ้นชั้นบนของโรงแรมอีกครั้ง
ครั้งนี้…ไม่มีใครอยู่ด้วย
“คุณดื่มเกินไปนิด” เสียงทุ้มเอ่ยเบา ๆ แต่แขนที่โอบรอบเอวยังคงมั่นคง
“ผมแค่…เหนื่อย” ภัทรพึมพำ หัวซบอยู่ที่อกอีกฝ่าย
“เหนื่อยที่ต้องหลบสายตาคุณทั้งวัน…”
เงียบ…
เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายที่ดังชัดเจนใต้ฝ่ามือ
“ภัทร”
เสียงเรียกนั้นเต็มไปด้วยอารมณ์บางอย่าง—ไม่ใช่ความเมตตา ไม่ใช่คำสั่ง
แต่เป็น “คำขอ” ที่ไม่มีเสียง
—
ประตูห้องพักโรงแรมปิดลงเบา ๆ
ชานนท์พยุงร่างอีกฝ่ายมานั่งที่ปลายเตียง มือของเขาแตะลงที่ไหล่ภัทรเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ ถอดเสื้อสูทออกอย่างช้า ๆ
“อย่าทำแบบนี้…” ภัทรพูดแผ่ว เสียงสั่น
แต่ไม่ได้ผลัก ไม่ได้ลุกหนี
“งั้นคุณตอบผมมาก่อน” ชานนท์กระซิบ
“เมื่อคืน…คุณเสร็จไปกี่ครั้ง?”
คำถามนั้นทำให้ภัทรเผลอสะอึก ดวงตาที่เบิกขึ้นเริ่มวูบไหว
ชานนท์ย่อตัวลงตรงหน้า มือสองข้างสอดเข้าใต้เสื้อเชิ้ตของภัทรแล้วลูบไล้แผ่นหลังเนียนด้วยปลายนิ้ว
“ถ้าคุณไม่คิดถึงผม…ทำไมถึงยังจดจำสัมผัสของผมได้ทั้งหมด?”
เสื้อของภัทรถูกถอดออกอย่างอ่อนโยน เผยผิวขาวซีดที่เริ่มขึ้นสีแดงตรงต้นคอ
เขาถูกผลักเบา ๆ ลงบนเตียง มือใหญ่ ๆ ไล้จากลำคอผ่านช่วงอกลงไปจนถึงเอว ขณะที่ปากร้อน ๆ ไล้จูบจากลำคอซ้ายไปถึงไหปลาร้า
เสียงหายใจของภัทรเริ่มถี่ขึ้น
“เมื่อคืนคุณบอกว่าคิดถึงผมตอนที่โดนกอดจากข้างหลัง…ตอนนี้ผมจะกอดคุณจากข้างหน้าแทน”
ชานนท์กระซิบ ก่อนใช้ลิ้นแตะเบา ๆ ตรงยอดอกของอีกฝ่าย ทำให้ภัทรเผลอครางในลำคอ
มือของเขากำผ้าปูเตียงแน่น ร่างกายสั่นสะท้านไปตามจังหวะที่ปลายลิ้นลากวน
ร่างกายของทั้งสองเริ่มถอดเปลือกทิ้งช้า ๆ อย่างไม่รีบร้อน แต่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา
เสื้อผ้าถูกถอดทิ้งไปทีละชิ้น เหลือแค่ผิวเนื้อแนบเนื้อ เสียงลมหายใจร้อน ๆ ดังประสานกันในห้องสลัว
“คุณรู้ไหม…” เสียงของภัทรเบาเหมือนลมกระซิบ
“ตั้งแต่วันที่คุณกลับมา…ผมไม่เคยหลับได้เหมือนเดิมเลย”
ชานนท์กดริมฝีปากลงอย่างแนบแน่น ก่อนเคลื่อนตัวทาบทับ
“งั้นคืนนี้…ผมจะทำให้คุณหลับสบายที่สุดเท่าที่เคยมี”
สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น…ไม่ใช่เพียงแค่เซ็กซ์
แต่มันคือการปลดปล่อย 5 ปีที่กดเก็บไว้ในร่างกาย ในความทรงจำ และในหัวใจ
เสียงครางแผ่วของภัทรดังสลับกับเสียงเรียกชื่อจากปากของชานนท์
ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความคิดถึง ความอ่อนโยน และความหิวกระหายที่กักเก็บมานานเกินไป
เมื่อทุกอย่างผ่านพ้น ร่างเปลือยเปล่าของทั้งสองนอนนิ่งบนเตียงเดียวกัน ลมหายใจผ่อนเบา มือของชานนท์กุมมืออีกฝ่ายไว้แน่น
ไม่มีคำพูดใดในห้องนั้น
แต่หัวใจของพวกเขา…เริ่มพูดกันได้อีกครั้ง
(อ่านต่อในตอนที่ 5: “แค่ความเผลอ หรือเธอตั้งใจ?)
