เสียงคลิกของเครื่องฉายสไลด์ดังขึ้นเป็นระยะ ข้อมูลบนหน้าจอถูกเปลี่ยนตามจังหวะนิ้วของหัวหน้าแผนก แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าลมหายใจของภัทรตอนนี้ไม่ค่อยปกติเอาเสียเลย
เขานั่งฝั่งตรงข้ามกับชานนท์ โต๊ะประชุมทรงยาวถูกจัดไว้แบบเดิมทุกครั้ง แต่วันนี้…มันดูใกล้กว่าทุกที
สายตาหลายคู่จับจ้องไปยังกราฟยอดขายและโปรเจกต์ใหม่ที่กำลังถูกนำเสนอ
แต่ภัทรกลับรู้สึกว่า…มีอีกสายตาที่มองมา “ลึกกว่านั้น”
ไม่ใช่แค่มองธรรมดา
แต่มองเหมือน…กำลังย้ำเตือน
เมื่อคืน
แค่คิดถึงมัน ร่างกายของเขาก็ร้อนวูบขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
ลมหายใจร้อน ๆ ของชานนท์ที่ซุกอยู่ตรงแผ่นหลัง เสียงครางที่อัดแน่นกับเบาะนอน เสียงเรียกชื่อเขาในความมืดซ้ำแล้วซ้ำเล่า…มันวนกลับมาหลอกหลอนร่างกายเขาทั้งวัน
“…คุณภัทรครับ”
เสียงเรียกทำให้เขาสะดุ้ง ดวงตาสะบัดกลับมาเจอแววตาคมที่จ้องตรงมาพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่เหมือนไม่ได้ยิ้มให้ทุกคน
“คุณคิดเห็นอย่างไรกับแนวทางที่สอง?”
“อ…เอ่อ…ผมคิดว่า…”
เสียงภัทรติดขัดไปครู่หนึ่ง มือข้างหนึ่งเผลอจิกกับต้นขาใต้โต๊ะเพื่อเรียกสติ
แต่ชานนท์กลับเอียงหน้าเล็กน้อย
“ไม่ต้องเกร็งครับ…เราคุยกันตามสบาย” น้ำเสียงที่เอ่ยประโยคนั้น…คล้ายไม่ใช่แค่การพูดกับพนักงาน
มันเหมือนกำลังหยอก
หยอกในแบบที่มีแค่พวกเขาสองคนเข้าใจ
เมื่อประชุมจบ พนักงานแต่ละคนเริ่มทยอยเก็บของ แต่ชานนท์กลับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ
“คุณภัทร อยู่ต่อหน่อยนะครับ ผมมีเรื่องจะคุย”
ภัทรชะงัก…หัวใจเต้นแรง
คนอื่น ๆ หันมามองเพียงแวบเดียวก่อนจะเดินออกไปหมด ทิ้งไว้แค่พวกเขาสองคน…กับห้องประชุมกระจกใสที่ปิดประตูไว้สนิท
“เมื่อคืน…คุณกลับถึงห้องกี่โมง?” ชานนท์ถามโดยที่ยังยืนอยู่หลังเก้าอี้
น้ำเสียงเรียบ…แต่แฝงความร้อนผ่าว
“ไม่นาน…หลังคุณกลับ” ภัทรตอบไม่สบตา
“คุณหลับสนิทไหม?”
“ผม…นอนไม่หลับเลย” เสียงแผ่วตอบกลับ ก่อนที่ทั้งห้องจะตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง
จากนั้น เสียงก้าวเท้าของชานนท์ก็ดังขึ้นช้า ๆ และในพริบตา เขาก็เดินอ้อมมาด้านหลังภัทร มือข้างหนึ่งวางลงบนพนักเก้าอี้เบา ๆ ร่างกายโน้มเข้ามาใกล้เกินพอดี
“ผมก็เหมือนกัน…ทั้งคืนเอาแต่นึกถึงเสียงคุณร้องเบา ๆ ตอนที่ผมกดคุณลงกับเตียง”
เสียงกระซิบชิดหูทำให้ภัทรขนลุกไปทั้งแผ่นหลัง
“คุณยังจำได้ไหมว่าคุณพูดว่าอะไร…ตอนที่ผมอยู่ในตัวคุณ”
“อย่าพูด…” ภัทรเอ่ยเบา ๆ
มือเขากำแน่นกับขอบโต๊ะ ใจเต้นแรงจนแทบระเบิด
แต่ชานนท์กลับไม่หยุด
ริมฝีปากของเขาแตะลงบนติ่งหูเบา ๆ ก่อนเลื่อนลงจูบที่หลังคอเนื้อเนียนตรงปกเสื้อ
เสียงสูดลมหายใจสั่นสะท้านในลำคอของภัทรดังขึ้นพร้อมอาการเกร็งของกล้ามเนื้อ
“คุณภัทร…คืนนี้คุณจะกลับห้องเลยไหม?”
“ผม…”
“หรือคุณจะขึ้นไปกับผมเหมือนเมื่อคืน…แต่คราวนี้ผมจะไม่ปล่อยให้คุณหลับไปก่อน”
คำพูดนั้นเหมือนกระแทกกลางใจ
ภัทรเผลอหลับตา ดึงสติทุกอย่างกลับมา แล้วหันหน้ามาเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย
“ถ้าคุณยังมีคนที่บ้าน คุณไม่ควรทำแบบนี้” เขาพูดเร็ว เสียงสะท้อนสะเทือนในอก
ชานนท์นิ่งไป ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย—ยิ้มที่มีบางอย่างแฝงไว้ลึกมาก
“ตอนนี้…ที่บ้านผมไม่มีใครแล้ว”
“ตั้งแต่คืนที่คุณกลับมาอยู่ในออฟฟิศเดียวกับผม”
ภัทรตาค้าง หัวใจเต้นแรงเกินจะซ่อนไว้ได้
“คืนนี้…ผมจะรอคำตอบที่ลิฟต์ฝั่งตะวันตก เวลาเดิม”
ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินจากไป ทิ้งไว้แค่กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ และไฟในตัวภัทรที่แทบจะลุกไหม้
—
คืนนี้…เขาจะไปรึเปล่า?
หรือปล่อยให้ความสัมพันธ์นี้จบลงอีกครั้ง…ในห้องประชุมที่ไม่มีใครได้ยินเสียงหัวใจของเขาเลย
แต่สิ่งที่ภัทรรู้ตอนนี้คือ…
หัวใจเขาไม่ได้อยู่ในออฟฟิศอีกต่อไปแล้ว
มันอยู่ในมือของ “หัวหน้า” คนนั้นตั้งแต่ห้าปีก่อน
และมันยังไม่เคยถูกคืนกลับมาเลย
(อ่านต่อในตอนที่ 4: เมา…หรือเธอยังคิดถึงฉัน?)
