ครอบครัว

ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งทางภาคกลางของไทย ที่ซึ่งต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงาแก่บ้านเรือนไม้ยกพื้นแบบโบราณ บ้านหลังหนึ่งดูเหมือนจะเป็นสถานที่แห่งความสงบสุข แต่เบื้องหลังกำแพงไม้ไผ่ที่เก่าแก่กลับซ่อนความลับที่ไม่มีใครรู้ นั่นคือบ้านของครอบครัวคุณลุงสมชาย ผู้เป็นเจ้าของไร่นาขนาดย่อม และเป็นที่พักพิงของหลานสาวบุญธรรมชื่อนิด นิดเป็นเด็กสาววัย 22 ปี ที่ถูกส่งมาอยู่อาศัยที่นี่ตั้งแต่ยังเด็กเพราะพ่อแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ …

ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งทางภาคกลางของไทย ที่ซึ่งต้นข้าวเขียวขจีโบกสะบัดตามสายลม และเสียงนกกาเอ๋ยร้องดังก้องในยามเช้า บ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่กลางทุ่งนา บ้านหลังนี้เป็นที่อยู่อาศัยของครอบครัวใหญ่ ที่มีญาติพี่น้องมากมายอาศัยอยู่ด้วยกันมานานหลายชั่วคน ความสัมพันธ์ระหว่างญาติที่นี่ดูเหมือนจะแน่นแฟ้น อบอุ่น เหมือนครอบครัวทั่วไป แต่เบื้องหลังความสงบสุขนั้น มีความลับบางอย่างซ่อนเร้นอยู่ …

ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางเนินเขาเขียวขจี บ้านไม้เก่าแก่หลังหนึ่งยืนตระหง่านอย่างเงียบสงบ หลังคามุงจากที่เริ่มเก่าแก่แต่ยังคงปกป้องผู้อยู่อาศัยจากสายฝนและลมหนาวได้ดี หมู่บ้านนี้ชื่อว่าบ้านเนินเขา เป็นสถานที่ที่เวลาดูเหมือนจะเดินช้าลง ผู้คนใช้ชีวิตเรียบง่าย ทำงานในไร่นา และกลับบ้านในยามค่ำคืนเพื่อพักผ่อนกับครอบครัว แต่ใต้ความสงบสุขนั้น มักซ่อนความลับที่ไม่มีใครรู้ ธนา …

ในบ้านหลังเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ชานเมืองอันเงียบสงบ บ้านหลังนี้เป็นที่พักพิงของครอบครัวเล็กๆ ที่ประกอบไปด้วยพ่อแม่และลูกสองคน พี่ชายชื่อเอก อายุยี่สิบห้าปี เป็นหนุ่มรูปร่างกำยำ ทำงานเป็นวิศวกรในบริษัทก่อสร้างใกล้บ้าน เขามีนิสัยเงียบขรึม ชอบเก็บตัว แต่ก็คอยดูแลน้องสาวอย่างดีมาตลอด น้องสาวชื่อนิด …

ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งทางภาคกลางของไทย ที่ซึ่งชีวิตยังคงเรียบง่ายและเต็มไปด้วยประเพณีเก่าแก่ ชื่อของครอบครัว “สมชาย” เป็นที่รู้จักดีในฐานะครอบครัวที่มั่งคั่งจากการทำสวนผลไม้และค้าขายในตลาดท้องถิ่น สมชาย พ่อหม้ายวัย 45 ปี ผู้ชายรูปร่างกำยำ ผิวคล้ำแดดจากงานกลางแจ้ง …

ค่ำคืนนั้นฝนตกหนักจนทั้งบ้านเงียบสนิท ไฟในห้องรับแขกเปิดสลัว ๆ “แอน” น้องสาวของพี่แป้ง ภรรยาของผม นั่งกอดหมอนอยู่บนโซฟาเพราะห้องนอนของเธอไฟดับ แอนเป็นสาววัยยี่สิบต้น ๆ ผิวขาวอมชมพู รูปร่างกำลังสวย ใส่เพียงเสื้อกล้ามบางกับกางเกงขาสั้นเหนือเข่าเล็กน้อย …

ผมชื่อ “ต้น” อายุยี่สิบกว่า ๆ วันหยุดยาวรอบนี้พ่อแม่ผมไม่อยู่บ้าน ต่างคนต่างแยกย้ายไปธุระกันหมด ทิ้งให้ผมอยู่บ้านเงียบ ๆ คนเดียวทั้งที่ใจจริงก็ไม่ได้อยากเหงา แต่แล้วโชคก็เข้าข้าง เพราะ “ป้าเดือน” …

บ้านไม้เก่าในต่างจังหวัดยามฝนตกหนักนั้นมักเงียบสงัด เสียงลมหวีดหวิวพัดเข้ามาแทรกตามช่องหน้าต่างเก่าๆ พร้อมกับสายฝนที่สาดใส่หลังคาจนดังระงม เย็นค่ำวันนั้นไฟก็ดับกะทันหันทั้งหมู่บ้าน ผมนั่งอยู่กับ พลอย ลูกพี่ลูกน้องสาวรุ่นพี่ที่ผมแอบมองเธอมานาน เธอสวมแค่เสื้อยืดบางๆ สีขาวซีดที่เปียกชื้นจากเหงื่อผสมอากาศอบอ้าว กางเกงขาสั้นเหนือเข่า ผมเปียกนิดๆ จากฝนที่เพิ่งเดินกลับเข้ามา …

กลางฤดูร้อน บ้านไม้สองชั้นที่ปลายหมู่บ้านเงียบสงัด เสียงจิ้งหรีดดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ความเงียบยามค่ำคืนทำให้ทุกเสียงยิ่งฟังชัดกว่าปกติ ต้น อายุ 22 เพิ่งกลับจากกรุงเทพฯ มาพักที่บ้านต่างจังหวัด หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย ชีวิตในเมืองใหญ่ที่วุ่นวายทำให้เขาคิดถึงบรรยากาศเรียบง่ายที่บ้าน แต่สิ่งหนึ่งที่เขาไม่เคยบอกใคร…คือความรู้สึกที่เขามีต่อพี่สาวแท้ๆ …

ค่ำคืนงานแต่งงานในหมู่บ้านเงียบสงบ เสียงดนตรีและเสียงคนคุยคละเคล้ากันอยู่ด้านนอกศาลาที่ใช้จัดงาน บรรยากาศเต็มไปด้วยความยินดี เสียงหัวเราะและกลิ่นเหล้าขาวผสมกับกลิ่นอาหารพื้นบ้านลอยมาไม่ขาดสาย แขกเหรื่อทยอยกลับทีละคน เหลือเพียงญาติสนิทไม่กี่คนที่ยังนั่งพูดคุยกัน ในห้องเจ้าสาว “นิดา” น้องสาวคนเล็กในบ้านกำลังนั่งอยู่บนเตียง เจ้าตัวเพิ่งอาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดนอนลูกไม้บางสีขาวที่ญาติผู้ใหญ่จัดไว้ให้ ใบหน้าหวานแดงระเรื่อเพราะทั้งความเหนื่อยและความตื่นเต้นในคืนแรกของการเป็นภรรยา แต่สามีของนิดา …