เช้าวันจันทร์…
เสียงแอร์ในออฟฟิศยังเย็นเหมือนเดิม เอกสารที่วางบนโต๊ะก็เรียงตามเดิม แต่ใจของภัทร—ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
หลังจากคืนที่แสนเร่าร้อนในห้องพักโรงแรม ทุกอย่างควรจะชัดเจนว่า “จบลงแค่คืนนั้น”
แต่ไม่เลย
สิ่งที่เปลี่ยน…คือความเงียบที่กลายเป็นเสียงกระซิบ
สายตาที่เคยมองแบบหัวหน้า กลายเป็นสายตาที่แตะต้อง
คำพูดที่เคยใช้คำว่า “คุณภัทร” เริ่มเปลี่ยนเป็น “ภัทร”
และที่เปลี่ยนที่สุด…คือข้อความ
“กินข้าวหรือยัง”
“ถึงห้องยัง”
“เมื่อคืนหลับดีไหม”
เขาไม่ได้ตอบบ่อยนัก
แต่ใจ…ตอบรับไปหมดแล้ว
—
วันนั้นเป็นวันประชุมแผนกช่วงบ่าย
ห้องประชุมแน่นด้วยพนักงานทุกคน ยกเว้นเก้าอี้ตัวหนึ่งด้านขวาสุด—ซึ่งปกติไม่มีใครกล้านั่ง
แต่วันนี้ ชานนท์เรียกภัทรไปนั่งตรงนั้น…ข้างเขา
“ผมอยากให้คุณช่วยดูเอกสารตรงนี้ด้วยเป็นพิเศษ”
เสียงเขานิ่ง ราวกับไม่มีอะไร แต่เขาโน้มตัวมาใกล้เกินความจำเป็น จนกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ตีขึ้นแตะปลายจมูก
มือเขาวางไว้บนกระดาษ แต่ปลายนิ้วเลื่อนเฉียดปลายมือของภัทรไปอย่างแผ่วเบา
แม้จะไม่มีใครสังเกต
แต่ใจของภัทร…สั่นไปหมดแล้ว
—
ค่ำวันเดียวกัน
เมื่อเลิกงาน ภัทรตั้งใจจะกลับห้องทันที ไม่อยากเข้าไปพัวพันกับบรรยากาศที่เริ่มไม่ปลอดภัย
แต่ไม่ทันจะกดลิฟต์ เสียงแจ้งเตือนจากมือถือก็ดังขึ้น
Chanon:
“ขึ้นมาหาผมที่ห้องทำงานหน่อย”
ภัทรยืนลังเลอยู่หน้าห้องหัวหน้าอยู่นาน มือแตะลูกบิดอยู่หลายวินาที ราวกับหัวใจยังไม่กล้าเปิดรับสิ่งที่อาจจะเกิดซ้ำอีกครั้ง
แต่สุดท้าย…เขาก็หมุนมันเข้าไป
ไฟสีวอร์มในห้องทำงานสว่างพอให้เห็นเงาของคนคนหนึ่งยืนหันหลังอยู่หน้ากระจก
แผ่นหลังกว้างในเชิ้ตแขนพับถูกแสงสะท้อนออกมาเป็นโทนอบอุ่น ราวกับรอให้ใครบางคนเข้าไปโอบจากด้านหลัง
“คุณเรียกผมมา…”
“ผมแค่อยากเห็นหน้าคุณอีกครั้งก่อนกลับ” ชานนท์หันมาพร้อมรอยยิ้มบางที่ไม่น่าไว้ใจ
ภัทรไม่ได้พูดอะไร แต่ชานนท์กลับเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะใช้มือแตะไหล่เขาเบา ๆ แล้วดันให้ถอยหลังจนติดโต๊ะ
“หรือ…คุณอยากให้ผมพูดออกมาตรง ๆ ว่าผมกำลังจะทำอะไรกับคุณอีกครั้ง?”
คำพูดนั้นราวกับคำสั่งที่เงียบงัน
เสื้อเชิ้ตของภัทรถูกปลดกระดุมช้า ๆ ทีละเม็ด นิ้วของชานนท์ค่อย ๆ ลูบผ่านผิวเนื้อเปลือยตรงหน้าอก ไล้ผ่านยอดอกที่เริ่มชูชัน จนเจ้าตัวต้องกลั้นหายใจและจิกเล็บกับขอบโต๊ะ
“คุณ…อย่าทำแบบนี้ในออฟฟิศ—”
“แต่ร่างกายคุณไม่ได้ปฏิเสธเลยสักนิด”
คำพูดนั้นแทบจะเป็นบทกวีที่สกัดสติภัทรไม่ให้ต้านทานอีกต่อไป
ริมฝีปากของชานนท์บดจูบลงที่ลำคออย่างเร่าร้อน มือเลื่อนต่ำไปปลดเข็มขัดของภัทรอย่างชำนาญ ร่างของเขาถูกผลักให้นั่งบนโต๊ะไม้ ก่อนที่ชานนท์จะคลี่เสื้อตัวเองออก เผยแผงอกแน่นที่เต็มไปด้วยแรงควบคุม
เสียงซิปดังขึ้น
ก่อนที่ชานนท์จะคุกเข่าลงตรงหว่างขาและแนบใบหน้าลงไปอย่างจงใจ
“อืม…”
เสียงครางในลำคอหลุดออกจากปากภัทรอย่างห้ามไม่ได้ ร่างเขาเกร็งแน่นเมื่อชานนท์ใช้ลิ้นไล้รอบฐานของแก่นกาย ไล่ขึ้นปลายอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะดูดเข้าไปลึกในจังหวะเดียว
“ชะ…ชานนท์…!”
ภัทรกัดริมฝีปากพยายามไม่ส่งเสียงดัง แต่การดูดกลืนที่เป็นจังหวะของอีกฝ่ายกลับทำให้สะโพกเขาสั่นสะท้านทุกทีที่อีกฝ่ายดูดแรงขึ้น
มือของเขาขยุ้มผมของอีกฝ่ายแน่น
“แค่…อื้อ…จะทำให้ผมเสร็จอีกครั้ง…ในที่แบบนี้จริง ๆ เหรอ?”
“ไม่ใช่แค่เสร็จ…แต่จะทำให้คุณจำว่าใครเป็นคนทำให้คุณลืมทุกคนไปหมด”
ร่างของภัทรถูกผลักให้นอนลงบนโต๊ะในจังหวะที่อีกฝ่ายขึ้นคร่อม เสียงถุงยางถูกฉีกอย่างรวดเร็ว ชานนท์สวมใส่โดยไม่ละสายตา
เขาจับขาภัทรยกขึ้นพาดบ่าก่อนที่จะกดตัวเข้ามาในจังหวะเดียว
เสียงแผ่วที่หลุดจากลำคอภัทร…ดังพอจะทำให้ห้องกระจกสั่น
“แน่นเหมือนเดิมเลย…” ชานนท์พึมพำ ขณะที่เริ่มขยับสะโพกเป็นจังหวะรัวแน่น
เสียงกระแทกกระทั้นดังก้องทั่วห้องทำงาน ทุกครั้งที่ร่างกระทบกัน มันเหมือนมีความรู้สึกเก่า ๆ ที่เคยเก็บไว้นานหลายปีระเบิดออกมา
“ผม…จะไม่ทนแล้วนะ…” ภัทรพูดเสียงสั่น น้ำตาคลอจากความอัดอั้นที่ระบายไม่ออก
ทั้งเจ็บ ทั้งสุข ทั้งโหยหาจนแทบล้มทั้งยืน
แต่ชานนท์กลับโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเขา
“ร้องออกมาเถอะ…ไม่มีใครได้ยินนอกจากผม”
“ผมอยากได้ยินทุกเสียงของคุณอีกครั้ง”
เขาเร่งจังหวะดันลึกสุดทาง จนเสียงกระแทกฟังคล้ายเสียงกลองรัวที่ไม่มีจังหวะพัก
มือข้างหนึ่งจับข้อมือภัทรตรึงไว้เหนือหัว มืออีกข้างขยี้ยอดอกแรงจนภัทรแอ่นสะโพกขึ้นรับแรงสอดใส่แทบไม่ไหว
“ชานนท์…ผม…จะ—”
ภัทรกระตุกตัวแรงพร้อมเสียงครางหลุดลั่น มือจิกโต๊ะแน่น ในขณะที่อีกฝ่ายยังไม่หยุดขยับสะโพกเลยแม้แต่นิดเดียว จนกระทั่งเขากระแทกเข้าไปลึกครั้งสุดท้ายแล้วปลดปล่อยอย่างสุดแรง
—
เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง
ภัทรยังนอนหอบหายใจอยู่บนโต๊ะ ร่างเปลือยเปล่าชื้นไปด้วยเหงื่อ
ชานนท์ยืนเช็ดตัวให้ด้วยผ้าขนหนูผืนเล็กจากตู้หลังห้อง
“คุณตั้งใจตั้งแต่แรกเลยใช่ไหม…”
ภัทรถามเสียงเบา ขณะมองแผ่นหลังอีกฝ่ายที่ยืนหันหน้าไปยังหน้าต่างสูง
“ใช่”
“ตั้งแต่เห็นคุณเดินเข้าห้องแผนกวันแรก ผมรู้ทันทีว่าผมจะไม่ปล่อยให้คุณหลุดมือไปอีก”
—
คืนนี้ไม่มีคำว่า “แค่ความเผลอ”
เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้น…ชัดเจน
ว่าเขาตั้งใจจะกลับมา เพื่อครอบครองหัวใจและร่างกายนี้อีกครั้ง
(อ่านต่อในตอนที่ 6: “เธอไม่ควรลืม…ว่าเธอเคยทิ้งฉัน) เร็วๆนี้…
