เสียวในเวลางานกับเจ้านายตัวดี
ชื่อฝ้ายจ้ะ… เป็นพนักงานบัญชีที่ทำงานในบริษัทเล็กๆ แต่อัดแน่นไปด้วยความเครียดเพราะเจ้านายฉัน—พี่ธันวา—หล่อเกินไปสำหรับใจคนธรรมดา ยิ่งตอนเขาสวมเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นครึ่งท่อน ลายเส้นกล้ามเนื้อที่แขนเขาทำเอาฉันต้องกลืนน้ำลายเงียบๆ อยู่หน้าคอมประจำ
ปกติฉันไม่ใช่คนเจ้าชู้หรอกนะ… แต่มีใครบ้างล่ะ ที่จะไม่เผลอมองเวลาเขาเดินผ่าน พร้อมกลิ่นน้ำหอมจางๆ นั่นที่เหมือนจะตั้งใจปล่อยให้ลอยตามมาเกาะจมูกฉันทุกเช้า
ยิ่งวันไหนที่พี่เขามาเรียกไปพบในห้องทำงาน แล้วปิดประตูตามหลังเบาๆ ฉันแทบจะหายใจไม่ออก
วันนี้ก็เช่นกัน…
“ฝ้าย เอาใบเสร็จมาให้พี่ดูหน่อย”
เสียงเขานุ่ม แต่แฝงแรงบังคับจางๆ จนหัวใจฉันเต้นโครมเหมือนกลองใหญ่ ฉันเดินเข้าไปยื่นเอกสารให้ ใบหน้าร้อนผ่าวเพราะสายตาของพี่ธันวาที่กวาดมองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า
“เสื้อเธอคอลึกไปหน่อยนะ”
“หือ?” ฉันเลิกคิ้ว งงๆ
เขาไม่ได้พูดต่อ แต่เดินเข้ามาใกล้จนร่างฉันถอยจนติดโต๊ะ มือใหญ่คว้าเอวฉันเบาๆ แล้วพูดเบาเหมือนลมหายใจที่แนบข้างหู
“จะให้พี่ทำอะไรซักอย่าง… หรือจะให้พี่ทำทุกอย่าง?”
ฉันไม่ทันได้ตอบอะไรเลย เพราะริมฝีปากเขาแนบลงมาที่ต้นคอ สายลมหายใจร้อนเป่ารินข้างแก้ม ความอุ่นแล่นวาบไปถึงสะโพก มือเขาไล่ลงช้าๆ ตรงชายเสื้อฉัน ก่อนจะสอดมือเข้าไปลูบผิวหน้าท้องเบาๆ แล้วลากปลายนิ้วต่ำลงไปอีก
“อึ๊ย…พี่ธันวา…มัน…นี่มันในเวลางานนะ…”
“ก็พี่ใช้เวลาให้คุ้มไง”
เขากระซิบยิ้มๆ ก่อนจะพลิกตัวฉันนั่งลงบนโต๊ะตัวเดียวกับที่ฉันวางแฟ้มบัญชีไว้ มือหนาแหวกกระโปรงฉันขึ้นอย่างใจเย็น จ้องตรงหว่างขาแล้วหลุดหัวเราะในลำคอ
“ไม่ได้ใส่ซะด้วย…ฝ้าย…” น้ำเสียงเขาทุ้มต่ำจนฉันสะท้านไปทั้งร่าง
“มันร้อน…ก็เลยไม่…” เสียงฉันเบาหวิวเพราะหัวใจเต้นแรงจนลมหายใจขาดช่วง มือพี่ธันวาลูบต้นขาฉันเบาๆ แล้วก้มหน้าลงไปหาช่องทางที่เปียกชื้นโดยไม่ขออนุญาตอะไรสักคำ
“อ๊ะ…พี่…อย่า…อ๊าาาา…”
ปลายลิ้นเขาแตะเบาๆ แล้วลากขึ้นช้าๆ จนสะโพกฉันลอย เผลอเกร็งขาจิกลงไปกับขอบโต๊ะ เสียงครางเล็ดลอดริมฝีปากอย่างควบคุมไม่ได้
“จ๊วบ…อื้มม…อ๊า…ซี้ดด…พี่…ไม่ไหวแล้ว”
มือฉันเผลอกำเสื้อเชิ้ตเขาแน่น พยายามกลั้นเสียงไม่ให้ลอดออกจากห้อง ทั้งที่รู้ว่าฝ่ายบุคคลนั่งอยู่ห่างไม่ถึงสิบก้าว
พี่ธันวาเงยหน้าขึ้นมา ยิ้มมุมปาก น้ำลายเคลือบคางเขาแวววาวในแสงไฟจากเพดาน แล้วพูดอย่างหน้าตาเฉย
“ขาเธอสั่นใหญ่แล้ว…พี่ว่าเธอต้องการมากกว่าลิ้นว่ะฝ้าย”
เขารูดซิปกางเกงลง กล้ามหน้าท้องเป็นลอนสวยขยับตามแรงหายใจ เขาจับเอวฉันแน่นแล้วสอดตัวเข้ามาช้าๆ ความใหญ่ของเขาดันเข้ามาทีละนิด จนฉันร้องครางเสียงหลง
“อื๊อออ…แน่น…อ๊าาาา…พี่…ค่อยๆ หน่อย…”
“อยากช้าเหรอ?” เขากระซิบแล้วยกขาฉ้ขึ้นพาดบ่าทันที
“อยากให้พี่ซอยให้สุดๆ ในเวลางานนี่แหละ ใช่มั้ย…?”
ฉันส่ายหน้าทั้งที่เสียงครางยังไม่หยุด มือเขาเลื่อนมาจับหน้าอกฉันแล้วบีบแรงพอให้ฉันสะดุ้ง
ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!
เสียงกระแทกดังแข่งกับเสียงหอบหายใจ มือฉันจับขอบโต๊ะแน่นจนเล็บจิกลงไปในไม้ น้ำเสียงที่ลอดออกจากลำคอเป็นเพียงเสียงอ้อนวอนให้เขาอย่าหยุด
“อื้มม…อ๊าา…พี่…จะเสร็จ…อ๊ะ…พี่ธันวาาาาา!”
เขากระแทกสุดลำอีกครั้ง ก่อนที่ร่างฉันจะกระตุกถี่จากข้างใน เสียงเขาครางต่ำแผ่วรินติดหู
“อึก…ฝ้าย…พี่…อ๊าาา…เสร็จพร้อมเธอเลย…”
กลิ่นกายผสมกลิ่นเหงื่อแตะปลายจมูก ร่างฉันอ่อนระทวยในอ้อมแขนของเขา ลมหายใจทั้งคู่ยังหนักไม่เลิก
“ขอบคุณที่ให้พี่ใช้เวลางานได้คุ้มค่านะฝ้าย”
ฉันหัวเราะเบาๆ ทั้งที่หน้าร้อนฉ่า กัดปากแน่นเมื่อเห็นคราบบางอย่างไหลลงขาเบาๆ…
แล้วยังเหลือประชุมบ่ายนี้อีก…
พรุ่งนี้คงต้องใส่กางเกงมาทำงานแล้วล่ะ
เสียงแอร์ดังหึ่งเบาๆ กลายเป็นฉากหลังเงียบๆ ที่ตัดกับหัวใจฉันที่ยังเต้นแรงไม่หยุด ร่างยังพิงอยู่บนโต๊ะทำงาน ขาอ่อนยวบจนแทบลุกไม่ขึ้น พี่ธันวายังยืนอยู่ตรงหน้า ฉันมองเขาในสภาพเสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ย กางเกงยังรูดคาครึ่งต้นขา แววตาเขายังเต็มไปด้วยความหื่นหิวที่ไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย
“เดี๋ยวพี่จัดให้ใหม่…ให้มันล้างไม่ออกทั้งอาทิตย์”
ฉันยังหายใจไม่ทันดี ร่างก็ถูกยกขึ้นอุ้มง่ายๆ พาไปที่โซฟาตัวเล็กมุมห้อง เสียงพนักงานคุยกันอยู่ไกลๆ นอกประตูทำให้หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม รู้ดีว่าแค่เปิดผิดนิดเดียว โลกทั้งใบจะแตกกระจายทันที แต่พี่ธันวากลับยิ่งตื่นเต้นกับความเสี่ยงนั่น
“รู้มั้ย ว่าพี่นึกถึงแบบนี้ทุกวันที่มองเธอเดินเข้าห้อง”
เขากระซิบพลางนั่งลงบนโซฟา แล้วจับเอวฉันคร่อมลงบนตัวเขา มือใหญ่จับสะโพกฉันแน่นแล้วขยับให้ช่องทางแนบเข้ากับแก่นกายเขาอีกครั้ง ความแน่นที่ยังไม่หายจากรอบแรกกลับมาเต็มอีกที
“อื๊อออ…พี่…มันลึก…อ๊าาา…”
ฉันสั่นไปหมดทั้งตัว ท่านี้มันรุกล้ำจนเข้าไปได้ลึกกว่าเดิม เสียงเนื้อกระทบกันดัง ปั่บๆๆ รัวขึ้นเรื่อยๆ มือเขายังบีบก้นฉันอย่างหื่นกระหาย พลางก้มดูดปลายยอดอกผ่านเสื้อลูกไม้ที่ตอนนี้เปียกจนเห็นชัด
“จ๊วบบ… ฝ้าย…พี่จะไม่หยุดจนกว่าเธอจะหมดแรงนั่นแหละ”
“ซี้ดดด…พี่ธันวา…ไม่ไหวแล้ว…อ๊า…มันเสียววว…”
ฉันยันมือกับอกเขา พยายามหายใจให้ทั่ว แต่เขาดึงฉันลงจูบแทน สอดลิ้นเข้ามาอย่างรวดเร็ว ลมหายใจติดๆ ขัดๆ เพราะต้องกลั้นเสียงที่กำลังจะทะลักทุกวินาที แต่เขายังไม่พอ…
มือพี่ธันวาลูบไปด้านหลัง ล้วงเข้าไปตรงรูก้นฉันแล้วใช้นิ้วแตะวนเบาๆ ทั้งที่เขายังแทงแน่นอยู่ข้างหน้า
“พี่…อื้ออ…อย่าเล่นตรงนั้น…!”
“ทำไมล่ะ…ตรงนี้เธอก็สั่นไม่ต่างกันเลย”
ฉันสะดุ้งทั้งตัวเมื่อปลายนิ้วสอดเข้าไปช้าๆ พร้อมๆ กับการกระแทกข้างหน้า มือสั่น เสียงร้องแทบจะกู่ไม่ออก หัวมึนงงเหมือนโดนดูดพลังไปทุกหยด
“อ๊ะ…อ๊าา…พี่…พี่…มันจะ…อ๊าาาาา!”
เขารับแรงกระตุกจากฉันด้วยการกระแทกลึกขึ้นอีกนิด แล้วปล่อยน้ำอุ่นๆ พุ่งลึกเข้ามาในโพรงฉันจนเต็มช่องทาง เสียงหายใจเขาหนักและช้าในอก ฉันก้มลงพิงไหล่เขา น้ำตาซึมจากความเสียวสะท้านที่พึ่งผ่านพ้น
“ยังจะประชุมอีกมั้ยฝ้าย?” เขาถามขำๆ พลางลูบหลังฉันเบาๆ
“ประชุมเหรอ…จะไม่เดินยังยากเลย…”
พี่ธันวาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะจับฉันให้เอนนอนบนโซฟา มือเขาคลึงหน้าท้องฉันเบาๆ สายตายังไม่ลดระดับความร้อนแรงเลยสักนิด
“งั้นประชุมไว้ทีหลัง…ตอนนี้ขออีกน้ำก่อนนะฝ้าย…”
เขาก้มลงซุกหน้ากลางขาฉันอีกครั้ง ลิ้นลากช้าๆ พร้อมเสียงดูด จ๊วบบบ ดังจนฉันเกร็งขาอีกหน กัดปากแน่นไม่ให้เสียงหลุด
“อ๊า…อื๊ออออ…อีกแล้ว…พี่ธันวา…อ๊าาาา…”
รอบนี้…เขาจัดยาวจนเก้าโมงเย็น
และฉัน…ก็ไม่ได้กลับบ้านเลยคืนนั้น
