ฝนพรำกระทบกระจกหอพัก ภูผานั่งชันเข่าบนเตียง มือจับมือถือแน่น แต่ไม่กล้าโทรออก ภาพในหัวคือพี่เคนตอนเดินออกจากห้องน้ำเมื่อเย็นวันนี้—ผ้าขนหนูผืนเดียวพาดต่ำ สายตาเรียบเฉยแต่ราวกับจะมองทะลุเข้าไปในหัวใจเขา พี่เคน…เพื่อนสนิทของพี่ชายเขา รู้ไหมว่าทุกครั้งที่ยิ้มให้ ภูผารู้สึกเหมือนหัวใจจะหล่นไปอยู่หว่างขา
“อยู่คนเดียวเหรอ” เสียงทุ้มต่ำดังจากหน้าห้อง เขาชะงัก หันไปเห็นร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดเปียกฝนแนบเนื้อ กางเกงวอร์มบางจนเห็นรูปร่างภายใต้ “ขอมาหลบฝนหน่อยนะ ห้องกูโดนน้ำซึม”
ภูผาเปิดประตูให้ ใจเต้นโครมคราม ปิดประตูปุ๊บ เสียงล็อกคลิกก็ดังตามทันที
“ตัวสั่นเลยนะน้อง” พี่เคนพูดขณะขยี้ผมตัวเอง หยดน้ำจากเส้นผมร่วงลงไหล่และแผ่นอก ภูผาพยายามไม่จ้องแต่ก็ละสายตาไม่ได้ พี่เคนเดินเข้ามาใกล้ มือข้างหนึ่งเอื้อมมาจับเสื้อภูผา “ทำไมเสื้อมึงบางจังวะ เห็นหมดแล้ว”
“กะ…ก็เพิ่งอาบน้ำเสร็จ” ภูผาหลุบตา หน้าแดงจัดจนหูร้อน
“หรืออยากให้เห็น?” น้ำเสียงต่ำกระซิบจนเขาสะดุ้ง ใบหน้าพี่เคนโน้มเข้ามาใกล้เกินกว่าจะถอย “รู้มั้ย…มึงมองกูแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว?”
“พี่…”
“ชู่ว์” นิ้วเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปากเขาเบาๆ “กูไม่ได้ว่าอะไร…กูรอให้มึงกล้าเปิดก่อนต่างหาก”
ไม่ทันจะได้ตอบอะไร ริมฝีปากอุ่นก็ประกบลงมาทาบทับ ลมหายใจของพี่เคนร้อนผ่าว กลิ่นกายเฉพาะตัวคลุ้งเต็มโพรงจมูก ภูผาเผลอคราง “อื้ม…” ขณะที่ลิ้นร้อนล้วงเข้ามาสำรวจทุกซอกมุมในโพรงปาก มือสองข้างเขาสั่นระริก แต่ก็ยกขึ้นโอบรอบต้นคอร่างสูงโดยไม่รู้ตัว
“อื๊อ…พี่…” เขาสะดุ้งเมื่อมืออุ่นเลื่อนลงแตะสะโพกแล้วลูบไล้ผ่านขอบกางเกงนอน “มะ…ไม่ใช่ว่า…เราเป็นแค่เพื่อน…”
“เพื่อนเหรอ” เสียงหัวเราะเบาๆ ดังข้างหู ก่อนที่ริมฝีปากจะขบเม้มติ่งหู “งั้นกูจะทำให้มึงรู้ว่าเพื่อนไม่ทำกันแบบนี้”
เสียง “ปึ่ก” ดังเมื่อเขาถูกดันลงบนเตียง เบาะนุ่มรับแรงกระแทกก่อนร่างสูงจะตามขึ้นคร่อม ดวงตาคมสบตาเขานิ่ง ก่อนที่เสื้อของเขาจะถูกรูดขึ้นเหนืออก นิ้วโป้งลูบปลายยอดอกวนเบาๆ ก่อนจะก้มลงขบเบาๆ “อ๊าา…พี่…ยะ อย่าแกล้ง…”
“เสียงน่ารักชิบหาย” พี่เคนว่า มือซุกเข้าไปใต้กางเกงนอน แล้วลากนิ้วผ่านกลุ่มขนนุ่มอย่างเจตนา เขาสะดุ้งสุดตัว “แฉะเชียวนะเรา”
“พี่…อย่า…อ๊า…อึ่กก” เขากัดฟันเมื่อปลายนิ้วสัมผัสกับจุดอ่อนไหวตรงๆ แล้วคลึงเบาๆ วงกลมไปมา ก่อนที่นิ้วกลางจะค่อยๆ แทรกเข้ามาทีละนิด ช้าแต่แน่นแนบ
“อืมมม…แน่นดีจริง” เสียงพี่เคนหอบเบาๆ “ไม่ต้องเกร็ง หายใจลึกๆ”
เสียง “ซวบ…ซวบ…” ดังพร้อมจังหวะการขยับของนิ้ว นิ้วเดียวกลายเป็นสอง แล้วเป็นสาม น้ำหล่อลื่นตามธรรมชาติทำให้การขยับคล่องขึ้น เสียงครางของเขาดังขึ้นเรื่อยๆ “อ๊าา…อ๊าาาา…พี่…ไม่ไหว…แล้ว…”
“จะเสร็จแค่นี้เหรอ ยังไม่ได้โดนของจริงเลยนะ” เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังตามมาก่อนที่พี่เคนจะลุกขึ้น รูดกางเกงลงช้าๆ เผยแก่นกายขนาดใหญ่ที่ตุงอยู่แน่นขาอ่อน
ภูผาเบิกตากว้าง แต่ก็ยอมอ้าขารับโดยไม่ต่อต้าน ปลายนิ้วพี่เคนจ่อเข้ามา เขากลั้นหายใจ “พะ…พี่เบาๆ…นะ”
“กูจะไม่ทำให้มึงลืมวันนี้เลย”
เสียง “ซู๊ดด…อึ่ก…” ดังพร้อมกับการสอดเข้าทีละนิ้ว ทีละส่วน ความคับแน่นร้อนรุ่มทำเอาเขาหายใจติดขัด ร่างสูงโน้มตัวลงจูบปลอบพร้อมขยับเข้าให้ลึกขึ้น “แน่น…แม่งดีชิบหาย…”
“อ๊าาา…พี่เคน…มัน…แน่นไป…”
“อีกนิดเดียว…” มือหนาจับขาเขายกขึ้นพาดบ่า แล้วเริ่มขยับช้าๆ “ตับ…ตับ…ตับ…” จังหวะกระแทกที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเตียงโยก เสียงเนื้อกระทบกันดังสะท้อนในห้องเงียบงัน
เสียงครางปะปนเสียงหอบหายใจ “อ๊าาา…ยะ…อย่าหยุด…พี่…อื้ออ…ตรงนั้น…อ๊างงง!”
พี่เคนบดขยี้จุดลึกจนร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน ภูผารู้สึกเหมือนตัวเองหลุดลอยออกจากโลก ใจเต้นแรง น้ำตาคลอจากความรู้สึกที่เกินพิกัดความอดกลั้น
“เสียวเหรอ หืม? ดูหน้ามึงสิ” เสียงกระซิบติดแหบข้างหู ก่อนที่เขาจะรู้สึกถึงแรงกระแทกที่เร็วขึ้นอีก “แปะๆๆๆ!” เนื้อกระแทกเนื้อแบบไม่หยุด เสียงครางพร่าไหลล้นออกจากปากเขา “พะ…พี่…จะ…แตก…อ๊างงงงงง!”
“พร้อมกันนะ…” พี่เคนกัดฟันแน่น ก่อนจะกระแทกอีกสามทีถ้วนแล้วปล่อยออกมาเต็มใน “อึก…อ๊าาาาาาา”
ภูผาหอบหนัก ร่างเปียกเหงื่อ ใบหน้าแดงซ่าน ปลายนิ้วยังจิกผ้าปูเตียงแน่น
พี่เคนก้มลงจูบหน้าผากเบาๆ แล้วกระซิบ “คืนนี้…กูไม่ใช่แค่เพื่อนแล้วนะ”
ภูผาหลับตาแน่น หัวใจเต้นระรัว ก่อนจะยิ้มเบาๆ “…ดีจัง”
