LGBTQ

เสียงลมเย็นพัดเข้ามาทางหน้าต่างตอนหัวค่ำ กลิ่นฝนจางๆ ชวนให้นึกถึงใครบางคนที่อยู่ข้างห้อง… “พี่นัท” บอยเคยเจอเขาครั้งแรกตอนย้ายเข้าหอใหม่ๆ ผู้ชายคนนี้ไม่ได้พูดเยอะ แต่เวลายิ้มกลับทำให้หัวใจมันเต้นรัว แถมเวลาถอดเสื้อออกมาเช็ดเหงื่อหน้าห้องตอนเย็นๆ นั่นอีก… กล้ามเนื้อท้องที่เรียงกันสวยจนบอยต้องรีบเดินหนีเข้าห้องทุกที หัวใจมันเต้นจนเหมือนจะทะลุออกมา ช่วงหลังๆ …

โรงเรียนชายล้วนแห่งนี้…เต็มไปด้วยความเงียบเหงา ความซุกซน และความลับที่ไม่เคยมีใครกล้าเอ่ยออกมาภัทร เด็ก ม.5 คนหนึ่ง ที่ไม่เคยคิดเลยว่าการได้เห็นแผ่นหลังของครูฝึกงานชายในชุดพละ จะทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงกว่าการสอบกลางภาคเสียอีก วันนั้นเขาแอบมองจากหน้าต่างห้องเรียน เห็น ครูปั้น ยกดัมเบลอยู่ที่โรงยิม…กล้ามแขนเกร็งแน่นจนเสื้อพละรัดไปกับตัว …

ผมชื่อ ธันวา นักศึกษาปีสอง คณะนิเทศฯ ที่ใครๆ ก็บอกว่าเงียบ ขรึม แล้วก็ไม่ค่อยสุงสิงกับใครเท่าไหร่แต่ในหัวใจผม…มันไม่ได้เงียบแบบนั้นเลย เพราะตลอดเวลาสองปีที่ผ่านมา ผมแอบชอบ “พี่นนท์” รุ่นพี่ปีสี่คนดังของคณะ …

ฝนพรำกระทบกระจกหอพัก ภูผานั่งชันเข่าบนเตียง มือจับมือถือแน่น แต่ไม่กล้าโทรออก ภาพในหัวคือพี่เคนตอนเดินออกจากห้องน้ำเมื่อเย็นวันนี้—ผ้าขนหนูผืนเดียวพาดต่ำ สายตาเรียบเฉยแต่ราวกับจะมองทะลุเข้าไปในหัวใจเขา พี่เคน…เพื่อนสนิทของพี่ชายเขา รู้ไหมว่าทุกครั้งที่ยิ้มให้ ภูผารู้สึกเหมือนหัวใจจะหล่นไปอยู่หว่างขา “อยู่คนเดียวเหรอ” เสียงทุ้มต่ำดังจากหน้าห้อง เขาชะงัก …

เสียงน้ำหยดจากก๊อกเก่าดัง ติ๋ง… ติ๋ง… คลอเคลียกับเสียงหายใจหนักหน่วงในมุมอับของห้องน้ำรวมหญิงในหอพักกลางเมืองยามค่ำ เธอ—สาวหน้าหวาน ผมยาวประบ่า ร่างเล็กบอบบาง—กำลังเช็ดตัวหน้าอ่างล้างมือ กระจกฝ้าเลือนรางจับไอน้ำจากฝักบัวข้างใน เห็นแค่ภาพลาง ๆ ของร่างหนึ่งสูงโปร่ง ผมสั้นเกรียน …