ฝนพรำกระทบกระจกหอพัก ภูผานั่งชันเข่าบนเตียง มือจับมือถือแน่น แต่ไม่กล้าโทรออก ภาพในหัวคือพี่เคนตอนเดินออกจากห้องน้ำเมื่อเย็นวันนี้—ผ้าขนหนูผืนเดียวพาดต่ำ สายตาเรียบเฉยแต่ราวกับจะมองทะลุเข้าไปในหัวใจเขา พี่เคน…เพื่อนสนิทของพี่ชายเขา รู้ไหมว่าทุกครั้งที่ยิ้มให้ ภูผารู้สึกเหมือนหัวใจจะหล่นไปอยู่หว่างขา “อยู่คนเดียวเหรอ” เสียงทุ้มต่ำดังจากหน้าห้อง เขาชะงัก …
