“ข้าวหอม” อายุ 22 ปี เพิ่งเรียนจบและอยู่บ้านเฉยๆ ในช่วงรอสมัครงาน เธออาศัยอยู่กับแม่ และ “พี่แป้ง” พี่สาววัย 26 ปีที่มีแฟนหนุ่มชื่อ “พี่เมษ” พนักงานออฟฟิศหน้าเข้ม วัย 30 ปี พี่เมษมักมาที่บ้านบ่อยๆ ด้วยมารยาทที่ดี ความสุภาพ และรูปร่างแบบที่ข้าวหอมแอบมองทีไรก็ใจสั่นทุกที
มันเริ่มจากความอยากรู้…
แต่ดันเลยเถิดกลายเป็นความอยากลอง…
วันนั้นพี่แป้งไปสัมมนาต่างจังหวัด ส่วนแม่ก็ไปบ้านยาย ข้าวหอมอยู่บ้านคนเดียว ไม่คิดว่าพี่เมษจะผ่านมา “มารับของที่พี่แป้งฝากไว้” — เขาว่าแบบนั้น
แต่ข้าวหอมไม่ได้ใส่เสื้อใน ใส่แค่เสื้อกล้ามบางๆ กับกางเกงขาสั้นที่รัดสะโพกแบบไม่ตั้งใจจะยั่วใคร…แต่พอเห็นแววตาพี่เมษตอนที่เขามองผ่านเสื้อเธอ ก็รู้เลยว่า “เขาคิดอะไร”
เธอเดินเข้าไปใกล้ หัวใจเต้นรัวเมื่อได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวเขา ความใกล้ชิดที่ไม่ควรเกิด ทำให้เธออยากลองของต้องห้าม…
“ข้าวหอม…อย่าทำแบบนี้ มันไม่ดี” เสียงเขาเบา เหมือนคนพยายามห้ามใจ
“หนูไม่ได้ทำอะไรเลย…แต่พี่ต่างหาก ที่มองหนูแบบนั้น” เสียงเธอสั่น ริมฝีปากแห้งผาก
เขาเดินเข้ามาช้าๆ มือแตะเอวเธอเบาๆ ก่อนจะดันร่างของเธอไปชิดผนัง กลิ่นลมหายใจของเขาร้อนจัด ปากประกบปากอย่างแรง เร่าร้อนแบบที่เธอไม่เคยเจอจากใคร
เสื้อกล้ามหลุดออกจากตัว เผยให้เห็นหน้าอกอวบอิ่มที่ชูชันอย่างเป็นธรรมชาติ เขาก้มลงดูดปลายยอดสีชมพูอ่อนเบาๆ ลิ้นตวัดวนจนเธอตัวสั่น ก้นกระดกเกร็งตอบรับโดยไม่รู้ตัว มือของเขาลูบผ่านหน้าท้องลงไปใต้ขอบกางเกง ดึงมันลงไปอย่างง่ายดาย
“อืม…หนูชื้นขนาดนี้เลยเหรอ”
เขากระซิบใส่หู ก่อนจะใช้ปลายนิ้วแหวกกลีบเนื้ออย่างชำนาญ ลูบไปตามร่องที่เยิ้มเปียก น้ำรักของเธอซึมออกมาจนรู้สึกแฉะไปหมด นิ้วกลางสอดเข้าไปช้าๆ ก่อนจะดันเข้าให้ลึกสุด เสียง “จ๊วบ…จ๊าบ” ดังขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงกระแทกนิ้วที่หนักและชัดเจน
ข้าวหอมจับแขนเขาแน่น ร่างเกร็งทุกจังหวะที่เขาขยับมือ มืออีกข้างของเขาบีบสะโพกเธอแน่น จับให้เธอยืนแอ่นอย่างที่เขาต้องการ แล้วพาเธอไปที่โซฟา
เขาดึงกางเกงตัวเองลง อาวุธของเขาขนาดใหญ่กว่าใครที่เธอเคยเห็น เส้นเลือดปูดชัด ลำหนาเต็มมือ หัวแดงฉ่ำลื่น เขาจับมันถูไถตรงร่องของเธอเบาๆ ไปมาหลายรอบ ก่อนจะกดดันเข้ามาทีละนิด
“พี่…อย่าเบาได้ไหม หนูอยากได้แรงกว่านี้…”
เขายิ้ม แล้วกระแทกเข้ามาเต็มลำในครั้งเดียว ข้าวหอมถึงกับครางเสียงหลง ร่างสะดุ้งกับความรู้สึกแน่นตึงข้างใน แต่ไม่นานก็กลายเป็นความเสียวที่แทรกซึมทั่วท้องน้อย
เขาจับขาของเธอพาดบ่าข้างหนึ่ง ท่านี้ทำให้เขาเข้าได้ลึกขึ้น เขาซอยแรงและเร็ว เสียงเนื้อกระทบเนื้อ “ปั่บๆๆ” ดังสนั่นทั้งห้อง ข้าวหอมครางกระเส่าจนเสียงสั่น
พี่เมษพลิกตัวเธอให้คุกเข่าบนโซฟา แล้วแทงจากด้านหลัง สะโพกของเขากระแทกใส่ก้นเธอไม่หยุด เสียงครางของเธอหลุดออกมาเป็นจังหวะ มือจิกพนักพิงโซฟาแน่น ร่องรักตอดรัดเขาแบบห้ามไม่ได้
เขาเปลี่ยนมานอนหงาย แล้วดึงเธอขึ้นนั่งคร่อม ข้าวหอมหย่อนตัวลงจนสุด ความลึกทำให้เธอกรีดร้องอย่างห้ามไม่ได้ เธอขยับขึ้นลง สะโพกบดส่ายช้าๆ บ้าง เร็วถี่บ้าง ตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน
“พี่เมษ…มันเสียวไปหมดเลย หนู…จะไม่ไหวแล้ว…”
เขาจับเอวเธอโยกแรงๆ ร่างทั้งสองกระตุกพร้อมกัน พี่เมษปล่อยน้ำรักอุ่นๆ เข้ามาเต็มข้างใน จนเธอรู้สึกได้ถึงความล้นที่ค่อยๆ ไหลย้อนออกมา
เธอล้มลงบนอกเขา เหงื่อไหลเต็มตัว เสียงหายใจทั้งสองถี่กระชั้นอย่างเหนื่อยหอบ
“มันไม่ควรเกิด…แต่พี่คงลืมไม่ได้แล้วล่ะ…”
ข้าวหอมไม่ได้พูดอะไร เธอแค่ยิ้ม แล้วจูบที่คอเขาอีกครั้ง พร้อมคำในใจ…
“ของต้องห้าม…มันอร่อยเกินจะหยุด”
หลังจากที่ทั้งสองคนพ่นลมหายใจใส่กันบนโซฟา ข้าวหอมก็ยังนั่งคร่อมบนตัวพี่เมษอยู่ ร่างเปลือยเปล่าของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อและคราบน้ำรักที่ยังไหลออกมาทีละหยดจากช่องแคบที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาเมื่อครู่
“พี่เมษ…ยังไม่พอใช่มั้ย” เธอกระซิบเบาๆ ทั้งที่ยังหอบ ร่องตาก็ยังมองเขาอย่างยั่วยวน
“ยังหรอก…หนูมันร้อนแรงกว่าที่พี่คิดไว้เยอะ” เขาพูดจบก็พลิกตัวเธอลงให้นอนบนโซฟาอีกครั้ง ก่อนจะก้มลงไปใช้ลิ้นเลียคราบที่ไหลย้อนออกมาจากร่องของเธออย่างละเมียดละไม เสียงเลียดัง “จ๊วบๆ” ยิ่งเร้าอารมณ์ให้เธอสะดุ้งเป็นระยะ
ข้าวหอมจิกหัวเขาแน่น เม้มปากแน่นจนหายใจไม่ทั่วท้อง ลิ้นของเขาซุกเข้าไปตวัดด้านในอย่างชำนาญ ปลายลิ้นสัมผัสติ่งสั่นๆ ที่ทำให้เธอขาอ่อนแทบเกร็งไปทั้งตัว
“อื้อออ…พี่เมษ…มันสั่นไปหมดแล้ว…”
เขาไม่พูดอะไร มือหนึ่งจับใต้ต้นขาเธอแยกออกกว้าง แล้วแหย่นิ้วสองนิ้วเข้าไปพร้อมกัน ร่องรักที่ยังอ้าอยู่รองรับได้ง่ายขึ้น เขาเร่งจังหวะนิ้วจนได้ยินเสียงเฉอะแฉะที่ยิ่งฟังยิ่งเสียวซ่าน
พี่เมษหยัดตัวขึ้นอีกครั้ง เอาท่อนร้อนของเขาถูวนตรงปากช่อง ก่อนจะเสียบเข้าแบบช้าๆ ให้ความอุ่นภายในได้โอบรัดตัวเขาทีละนิ้วทีละเซน
คราวนี้เขาจับเธอให้นอนหงายขอบโซฟาแล้วยกขาทั้งสองข้างพาดบ่าขึ้นสูง ท่านี้ทำให้เขากระแทกได้ลึกกว่าเดิมทุกครั้งที่เขาแทงเข้ามา หัวท่อนชนกับผนังในสุดของเธอ จนเธอกัดริมฝีปากตัวเองเพื่อไม่ให้เสียงหลุดรอดออกไปดังเกิน
“ตับๆๆๆ” เสียงเนื้อกระทบกันสนั่น ยิ่งเขาเร่งจังหวะมากเท่าไร ร่องของเธอก็ยิ่งตอดแรงขึ้นเท่านั้น
เขาหยุดกระแทกชั่วครู่ ก่อนจะดึงเธอให้ลงไปกับพื้น พาเธอคุกเข่ากับพื้นกระเบื้องเย็นๆ แล้วจับสะโพกเธอแน่นไว้ พร้อมกับเสียบจากด้านหลังแบบไม่ให้ตั้งตัว
“อ๊าา…พี่เมษ…ตรงนี้มันเสียวจะขาดแล้ววว…”
เขาโยกเอวถี่ยิบ มือจับเอวเธอไว้แน่นขณะกระแทกเข้าไม่ยั้ง เสียงครางของข้าวหอมเริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ ร่องรักขมิบตอดรัดเขาแรงกว่าเดิมจนเขาเริ่มทนไม่ไหว
แต่ยังไม่จบ…
เขาดึงตัวออก แล้วอุ้มเธอขึ้นพาดที่เคาน์เตอร์ครัว เธอหอบหายใจแรง ปลายเท้าแทบไม่แตะพื้น แล้วเขาก็ยืนแทรกกลางร่างเธออีกครั้ง
ท่าที่เธอแยกขาอยู่บนเคาน์เตอร์ ทำให้กลีบเนื้อของเธอกางจนเห็นชัด เขาไม่รอช้า เสียบเข้าไปอีกครั้งแบบลื่นปรื๊ดจนสุดโคน จากนั้นเขาเริ่มกระแทกอีกครั้งอย่างแรง รัวๆ ไม่ยั้ง
“พี่เมษ! หนู…หนูจะเสร็จอีกแล้ว…”
“พร้อมกันนะ…ข้าวหอม ตอดแบบนี้ พี่จะไม่ไหวแล้ว!”
เขาเร่งความเร็ว กระแทกลึกถี่อย่างต่อเนื่อง ข้าวหอมร้องเสียงหลง มือขยุ้มคอเสื้อเขาแน่น ร่างกระตุกแรงพร้อมกันทั้งคู่ จังหวะสุดท้ายที่เขาปล่อยเข้าไปลึกจนเธอแทบทรุด รู้สึกอุ่นล้นอยู่ภายในอีกครั้ง
หลังจากนั้น ทั้งสองก็พากันไปนอนกอดกันบนเตียงของพี่แป้ง—ห้องที่ไม่ควรมีอะไรเกิดขึ้นแบบนี้
ข้าวหอมมองตาเขาแล้วยิ้มเบาๆ
“ถ้าเรื่องนี้ถึงหูพี่แป้ง พี่จะทำไง?”
เขาโน้มหน้าไปกระซิบที่ข้างหูเธอ…
“พี่ไม่เสียดายของที่ได้ลองไปแล้วหรอก…โดยเฉพาะของที่หวานแบบนี้”
เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นตอนเกือบหกโมงเย็นในวันถัดมา พี่แป้งกลับจากสัมมนาเร็วกว่าที่บอกไว้ เธอเดินลากกระเป๋าเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าธรรมดา แต่สายตากลับกวาดมองไปรอบๆ เหมือนกำลังหาบางอย่าง
ข้าวหอมนั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าวในชุดอยู่บ้านธรรมดา แต่ภายในใจกลับเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ มือไม้เย็นเฉียบทั้งที่พยายามแสร้งทำเป็นปกติ
“เมษล่ะ?” พี่แป้งถาม ขณะวางกระเป๋าลง
“เอ่อ…ก็กลับไปแล้ว ตอนบ่ายมารับของที่ฝากไว้…” ข้าวหอมตอบเสียงเบา หัวใจเหมือนจะหล่นไปที่ตาตุ่ม
พี่แป้งหันมามองนิ่งๆ
“จริงเหรอ…แต่ทำไมหมอนที่โซฟามันมีรอยกดลึกจัง แล้วนี่ผ้าห่มวางพาดผิดฝั่งอีกนะ?”
ข้าวหอมกลืนน้ำลายลงคอ ชั่วขณะหนึ่งเธอรู้สึกเหมือนตัวเองเปลือยอยู่ตรงหน้า
พี่แป้งเดินเข้าไปในครัว เปิดตู้เย็น หยิบน้ำขึ้นมาดื่ม แล้วหันกลับมามองข้าวหอมอีกครั้ง ก่อนจะพูดเบาๆ แต่เสียงนิ่งชวนขนลุก
“เมื่อคืน…เธออยู่บ้านคนเดียวจริงๆ เหรอ?”
“ก็…ก็ใช่น่ะสิพี่” ข้าวหอมตอบ แต่เสียงสั่นจนจับได้
แววตาพี่แป้งเปลี่ยนไปชั่ววินาที เธอยิ้มบางๆ
“ข้าวหอม…รู้ไหม ผู้หญิงบางคนเวลาถูก…เอ่อ…เอาแรงๆ จะมีรอยจ้ำตรงตรงเอวข้างล่าง กับขาข้างใน”
คำพูดนั้นแทงตรงใจ ข้าวหอมหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาปิดตัวทันที
“พี่พูดอะไรเนี่ย…”
พี่แป้งไม่ตอบ แต่เดินเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนตะโกนออกมาจากในนั้นว่า
“ขวดสบู่ตัวนี้มันเปลี่ยนที่นะ ข้าวหอม—เธอใช้ห้องน้ำฉันเหรอ?”
เงียบ…
“ตอบพี่สิ”
ข้าวหอมกัดปากแน่น ใจเต้นโครมคราม แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดที่หน้าห้องน้ำ
“พี่แป้ง…อย่าโกรธหนูนะ”
พี่แป้งเดินออกมา มายืนประจันหน้ากัน
สายตาที่เคยอ่อนโยน กลับแข็งกร้าวขึ้นเรื่อยๆ
“ตอบมา—เมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้น?”
ข้าวหอมหยุดนิ่งอยู่นาน ก่อนจะพูดเสียงเบาแต่ชัด
“…หนูเผลอใจ…แล้วพี่เมษก็…เขาก็ไม่ได้ห้ามหนูเลย”
เพี้ยะ!
เสียงฝ่ามือตบหน้าดังลั่นจนข้าวหอมหน้าหัน
“เธอรู้มั้ยเธอทำอะไรลงไป!?”
“หนูขอโทษ…หนูแค่—หนูห้ามใจไม่ได้ หนูไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายพี่เลย…แต่หนูรักเขา”
คำว่า “รักเขา” ทำให้พี่แป้งชะงักไปครู่ใหญ่
เธอไม่พูดอะไรอีก และเดินหนีขึ้นห้อง ปล่อยให้ข้าวหอมนั่งลงกับพื้น น้ำตาไหลออกมาเงียบๆ
แต่ก่อนที่ประตูห้องพี่แป้งจะปิด เธอก็พูดออกมาด้วยเสียงเรียบๆ…
“ถ้าเธอเลือกเขา…งั้นก็เตรียมรับผลของมันไว้ด้วย”
เวลาล่วงเลยไปหลายวันหลังจากเหตุการณ์วันนั้น…
พี่แป้งไม่ได้พูดกับข้าวหอมเลยแม้แต่คำเดียว บ้านทั้งหลังเหมือนแช่แข็งเอาไว้ด้วยความเงียบ ความอึดอัดค่อยๆ สะสมจนข้าวหอมแทบจะหายใจไม่ออก
แต่จู่ๆ วันหนึ่ง พี่แป้งกลับเดินเข้ามาในห้องของข้าวหอม แล้วล็อกประตูจากข้างใน
ข้าวหอมที่นั่งอยู่บนเตียงสะดุ้งเฮือก “พี่…”
“เงียบก่อน”
น้ำเสียงนั้นไม่ใช่น้ำเสียงพี่สาวคนเดิม แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความกดดัน เย็นชา และ…บางอย่างที่เธอจับไม่ได้
“เธอเคยนอนกับแฟนพี่ใช่มั้ย…งั้นลองมาอยู่ใต้พี่บ้างดูมั้ย จะได้รู้ว่ารสชาติของการโดนลงโทษมันเป็นยังไง”
ข้าวหอมอึ้ง ไม่คิดว่าพี่แป้งจะพูดแบบนี้
แต่ยังไม่ทันตั้งตัว พี่แป้งก็ดันร่างเธอล้มลงบนเตียง แล้วขึ้นคร่อมอย่างแนบแน่น มือของพี่แป้งรั้งข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้กับหัวเตียง
“คิดว่าพี่ไม่รู้เหรอ ว่าหนูมันชอบโดนกระแทกแรงๆ เสียงครางของหนูมันยังวนอยู่ในหัวพี่ไม่หายเลย…”
พี่แป้งโน้มหน้าเข้ามาใกล้ กลิ่นแชมพูจากผมเธอลอยเข้าจมูก ข้าวหอมใจสั่นแรงจนเหมือนจะขาดหาย เธอไม่ได้คาดคิดว่าพี่สาวจะ “เอาคืน” ด้วยวิธีนี้…
พี่แป้งปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นทรวงอกขาวเนียนที่ไร้ยกทรง เนินนูนกลมกลึงเต่งตึงจนข้าวหอมเผลอกลืนน้ำลาย
“ไหนดูสิ…รสชาติของพี่สาวจะหวานเท่าของคนอื่นหรือเปล่า?”
พี่แป้งกดหน้าอกตัวเองแนบกับปากของข้าวหอม ใช้สองมือจับให้เธอดูดวนเบาๆ ทั้งสองเต้า ลิ้นของข้าวหอมเริ่มทำงานไปตามสัญชาตญาณ ใจหนึ่งก็กลัว…แต่อีกใจก็ยิ่งตื่นเต้น
พี่แป้งบิดตัวเล็กน้อยอย่างพอใจ มือเธอลูบไปที่ท้องของน้องสาวก่อนจะไล่ลงไปยังขอบกางเกงนอนตัวบางๆ
“ยังชื้นอยู่เลยเหรอ…หรือว่าเธออยากให้พี่ทำแรงๆ แบบพี่เมษ?”
มือของพี่แป้งสอดเข้ามาผ่านขอบกางเกงอย่างง่ายดาย นิ้วเรียวแหวกกลีบเนื้ออ่อนของข้าวหอมออก แล้วกดคลึงติ่งสั่นๆ ตรงกลางด้วยจังหวะที่คงเส้นคงวาแต่เร้าอารมณ์จนเธอสะดุ้งซ้ำๆ
“พะ…พี่แป้ง…หนู…อื้อออ…”
เธอแทบจะดิ้นเร่า แต่ก็ถูกกดไว้ใต้ร่างพี่สาวที่ยังคงเลียซอกคอ ลูบไล้ทุกซอกมุมในตัวของข้าวหอมจนไม่มีพื้นที่ให้หายใจ
พี่แป้งถอดเสื้อตัวเองออกจนหมด ก่อนจะถอดของข้าวหอมตาม มือเธอใช้นิ้วสองนิ้วดันเข้าไปช้าๆ แล้วกดจนสุด มืออีกข้างยังไม่หยุดวนตรงเม็ดเสียวข้างบน
ข้าวหอมเกร็งร่างจนเตียงสั่น เสียงครางเบาๆ หลุดออกมาเป็นจังหวะ น้ำใสไหลเยิ้มเปียกมือลื่นไปหมด พี่แป้งก็ยังไม่หยุด
เธอถอนนิ้วออกมา แล้วเลียปลายนิ้วตัวเองเบาๆ
“รสชาติแบบนี้…ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงติดใจเธอ”
ก่อนที่ข้าวหอมจะพูดอะไร พี่แป้งก็จับเธอให้นั่งคร่อมบนร่างตัวเองแทน แล้วเอามือจับสะโพกเธอโยกขึ้นลง เสียดสีร่องรักกับต้นขาอุ่นๆ ของตัวเองจนเกิดเสียงดังแฉะไม่หยุด
ข้าวหอมหน้าแดงจัด แขนสั่น ขย่มตัวเองตามจังหวะของพี่แป้งที่คุมทุกอย่างไว้ เธอทั้งรู้สึกผิด ทั้งเสียว ทั้งสับสน แต่มันก็หยุดไม่ได้
เมื่อใกล้ถึงขีดสุด ข้าวหอมกรีดร้องเสียงหลง ร่างกระตุกแรงก่อนจะฟุบลงบนร่างของพี่สาว
พี่แป้งลูบหลังเบาๆ แล้วกระซิบข้างหูว่า…
“นี่แค่เริ่มต้น…บทลงโทษที่แท้จริงยังมาไม่ถึงเลยนะ ข้าวหอม”
