ตอนที่ 2 – เสียงครางจากห้องข้าง ๆ
หลังจากเหตุการณ์ในห้องลับใต้คอนโด ณิชากลับขึ้นมาบนห้องของตัวเองทั้งที่ขาแทบไม่มีแรง สายปลอกคอยังทิ้งรอยจาง ๆ ไว้บนผิวเนียนบริเวณลำคอ รอยแดงอ่อน ๆ นั้นแม้ไม่มีใครเห็น แต่เธอกลับรู้สึกได้ว่ามันฝังลงลึกถึงข้างใน หัวใจยังเต้นแรงไม่หยุดแม้เธอจะพยายามลืมภาพในห้องนั้นไปสักแค่ไหน
เธอถอดเสื้อคลุมออกโยนลงพื้น เดินช้า ๆ ไปนั่งที่ขอบเตียง เสียงแอร์ยังคงทำงานเงียบเชียบ แต่ความเงียบนั้นไม่ได้อยู่ยาวนาน
เพราะแล้วเธอก็ได้ยินมัน…
เสียง “นั้น”…เบาและลึก ลอดผ่านผนังห้องบางเฉียบ
“อื๊อ…อ๊า…อา…”
มันไม่ใช่เสียงร้องเจ็บ ไม่ใช่เสียงขอความช่วยเหลือ แต่เป็นเสียงครางแผ่วหวาน แฝงด้วยความรู้สึกเร่าร้อนบางอย่างที่กระตุกขั้วประสาทของณิชาแทบทุกเส้น เธอเงี่ยหูฟังแนบกับผนังโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจเริ่มสะดุด
เสียงครางนั้นไม่หยุด มันสม่ำเสมอ แต่ทวีความชัดเจนขึ้นทุกวินาที จนเธอได้ยินเสียง “เขา” ตอบโต้กลับ…
เสียงชายหนุ่มทุ้มนุ่มที่ดังกระซิบข้ามผนังราวกับจงใจให้เธอได้ยิน…
“ชอบใช่มั้ย…แบบนี้?”
“อ๊า…อ๊าาาา…อึ่ย…ขะ…ขออีก…ได้โปรด…”
เสียงสั่นของผู้หญิงตอบกลับอย่างเกือบจะสะอื้น แต่ไม่ใช่เพราะเจ็บปวด…มันเป็นเสียงสั่นของความอิ่มเอม ความกระเส่า ความต้องการที่เหมือนระเบิดออกมาทีละน้อย เธอสัมผัสได้
หัวใจณิชาสะดุดเต้นอีกครั้ง มือข้างหนึ่งวางอยู่บนหน้าท้องของตัวเอง ความร้อนแผ่กระจายผ่านปลายนิ้วลงลึกไปใต้สะดือ เธอหลับตาแน่น ปล่อยให้เสียงนั้นพาเธอล่องลอยในความมืด…
เสียงครางยังคงต่อเนื่อง ทั้งหญิงทั้งชาย แทรกด้วยเสียงแส้ตีเบา ๆ เสียงเชือกที่รูดผ่านผิว เสียงเนื้อกระแทกกันดัง “พั่บ…พั่บ…พั่บ…” ชัดเจนอย่างน่าอาย แต่น่าฟังอย่างน่าเหลือเชื่อ
ณิชาไม่ไหวแล้ว มือเธอล้วงผ่านขอบกางเกงในที่ชื้นแฉะ ปลายนิ้วแตะเข้ากับกลีบเนื้อที่บวมเป่งจากความร้อนที่สุมอยู่ภายใน เธอสะดุ้งน้อย ๆ แต่กลับไม่หยุด
เธอลูบอย่างช้า ๆ แผ่วเบา แรงบีบในหน้าท้องเริ่มแน่นขึ้น เธอหายใจแรงขึ้นทุกจังหวะ เสียงครางจากห้องข้าง ๆ เหมือนกลายเป็นจังหวะให้เธอเคลื่อนไหวตาม
“อ๊าาา…ซี๊ด…อื๊อ…อ๊ะ…”
เสียงเธอเองก็เริ่มหลุดออกมาเบา ๆ ปนเปกับเสียงเขาและเธอในห้องข้าง ๆ จนทุกอย่างประสานเป็นซิมโฟนีแห่งราคะที่ไม่มีใครตั้งใจให้ใครได้ยิน—แต่ทุกคน “ต้อง” ได้ยิน
ณิชาเร่งจังหวะมือ นิ้วกลางถูวนรอบเม็ดเสียวจนเปียกชุ่ม ลำตัวเกร็ง ปลายเท้าชี้ นิ้วเท้าหงิกงอ แผ่นหลังยกจากเตียงโดยไม่รู้ตัว
เสียงฝั่งตรงข้ามก็ถึงจุดพีคในเวลาเดียวกัน
“อึ่ก…เสร็จแล้วเหรอ? แต่ฉันยังไม่พอ…”
“อ๊าาาาาา!!!” เสียงเธอในห้องนั้นระเบิดออกมาพร้อมเสียงเนื้อกระแทกแรงกว่าทุกครั้ง “ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!”
และณิชาก็สะดุ้ง ร่างกระตุกเบา ๆ นิ้วที่ยังค้างอยู่ภายในรู้สึกถึงแรงบีบรัดที่เหมือนจะทำให้เธอละลายเป็นของเหลว หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ร่างทั้งร่างสั่นระริก แล้ว…
“อ๊าาาาา…อืออออออ…”
เธอเสร็จแล้ว
เสร็จ…เพราะเสียงจากห้องข้าง ๆ
เธอถอนหายใจอย่างแรง ร่างหมดแรงล้มลงนอนหายใจถี่ ดวงตายังมองเพดานอย่างพร่าเบลอ แล้วพลันดวงตาเธอก็เบิกกว้างอีกครั้ง…เมื่อเห็น “เงา” ของใครบางคนเคลื่อนไหวผ่านผนังกระจกฝ้าในห้องน้ำ
ห้องน้ำที่เธอไม่ได้เปิดไฟ…
ห้องที่ควรมีเธอเพียงคนเดียว…
