เรื่องสั้น: หัวหน้ากับเลขาในลิฟต์ที่ติดค้าง
ตัวละคร:
- วริษฐ์ – หนุ่มวัย 36 ปี หัวหน้าแผนกการตลาด ภายนอกดูเคร่งขรึม สุขุม แต่แอบเก็บสายตาอบอุ่นเวลาแอบมอง
- มีนา – เลขาสาววัย 26 ปี ร่างเล็ก ผิวขาวอมชมพู ปากนิดจมูกหน่อย แต่งตัวเรียบร้อยแต่แอบเซ็กซี่เวลายิ้ม
เกริ่นนำ
เสียงกระแทกเบาๆ ของรองเท้าส้นสูงดังก้องในโถงลิฟต์กระจก มีนารีบกดปิดประตูลิฟต์อย่างรวดเร็วหลังจากเห็นหัวหน้าเดินตามหลังมา
“รีบกลับเหรอครับเลขา?” วริษฐ์เอ่ยขึ้นเบาๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปาก
“กลัวลิฟต์จะเต็มค่ะหัวหน้า” เธอว่าพร้อมหลบสายตา แต่มุมปากก็แอบยิ้ม
…ลิฟต์เลื่อนขึ้นไปได้เพียงชั้น 14 จู่ๆ ก็มีเสียง “ตึ๊ง!” ก่อนที่ทุกอย่างจะหยุดนิ่ง
“โอ๊ะ! ทำไม…” มีนาตกใจ ลิฟต์ดับไปชั่วครู่ก่อนแสงไฟฉุกเฉินจะสว่างขึ้น
เสียงประกาศเบาๆ ดังจากลำโพง “ลิฟต์ขัดข้องชั่วคราว ขออภัยในความไม่สะดวก…”
“ใจเย็นครับ เดี๋ยวคงมีช่างมาดู” เขาพูดเสียงเรียบ แต่แววตาหันมามองเธอนิ่งๆ
ในห้องลิฟต์แคบๆ ที่มีเพียงสองคน อุณหภูมิเหมือนจะเพิ่มขึ้นทุกวินาที อึดอัด ไม่ใช่เพราะอากาศ…แต่เป็นเพราะแรงตึงบางอย่างที่แผ่คลุม
พลังของสายตา
วริษฐ์ก้าวเข้ามาใกล้…
มีนาเงยหน้ามองเขาเล็กน้อย สบตาเขาแล้วต้องรีบหลบ กลัวใจตัวเองจะเต้นแรงจนเขาได้ยิน
“รู้ไหม…เวลาคุณเดินเข้าห้อง ผมต้องเบือนหน้าหนีทุกครั้ง ไม่งั้นจะเผลอมองนานเกินไป”
คำพูดของหัวหน้าทำให้เธอแทบลืมหายใจ
“แล้วตอนนี้…” เธอเอ่ยเสียงเบา
“ตอนนี้ไม่มีใครเห็นเรา”
มือหนาของเขาเอื้อมมาประคองแก้มเธอเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวลงจูบเธออย่างอ่อนโยน ทว่าแฝงความหิวกระหาย เขาไม่ได้รีบร้อน แต่ทุกจังหวะสัมผัสเต็มไปด้วยความตั้งใจ
มีนาเผลอจูบตอบ ทั้งที่ขาเริ่มอ่อน ความรู้สึกแปลกๆ ลามไล่จากต้นคอลงไปจนถึงยอดอก หัวใจเธอเต้นแรงจนได้ยินเสียงตัวเอง
ทุกอย่างเกิดขึ้นช้าๆ และ…เร็วขึ้นเรื่อยๆ
เขาประคองเธอไปชิดผนังลิฟต์ มือข้างหนึ่งค่อยๆ ลูบไล้จากเอวจนถึงสะโพก ลูบผ่านชายเสื้อเชิ้ตที่สอดไว้ในกระโปรงทรงสอบรัดรูปนั้น แล้วค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ด
“คุณสวยกว่าที่ผมเคยจินตนาการไว้มาก…”
เมื่อเสื้อเธอถูกถอดออกไปครึ่งหนึ่ง ทรวงอกขาวเนียนในบราเรียบหรูสีครีมปรากฏต่อหน้า เขาไม่รีรอที่จะจูบและดูดเบาๆ ตามแนวไหล่ ลามมาถึงเนินอก เสียงครางแผ่วเบาของเธอเหมือนน้ำผึ้งหล่อเลี้ยงความต้องการในกายเขา
มือของวริษฐ์เลื่อนลงใต้กระโปรง ลูบผ่านเรียวขาเนียนจนถึงต้นขาด้านใน ซึ่งอ่อนแรงและสั่นระริก
“หัวหน้า…” เธอครางเบาๆ อย่างห้ามไม่อยู่
“เรียกชื่อผมสิ…”
“…วะ…วริษฐ์…”
เขาจูบเธออีกครั้ง คราวนี้ลึกและรุนแรงกว่าเดิม นิ้วของเขาสอดเข้าไปใต้ชั้นใน จนสัมผัสกับความเปียกชื้นที่รอคอยการปลดปล่อย
“คุณพร้อมหรือยัง” เขากระซิบข้างหูเธอ ขณะมืออีกข้างค่อยๆ ปลดเข็มขัดตัวเองออกอย่างใจเย็น
มีนาพยักหน้าแทนคำตอบ ดวงตาฉ่ำเยิ้มจากความรู้สึกอัดแน่นที่ไม่อาจกักเก็บได้อีกต่อไป
เสียงกระแทกเบาๆ สะท้อนในห้องลิฟต์
เขาดันเธอพิงผนัง แขนข้างหนึ่งช้อนสะโพกเธอขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะสอดตัวเข้าไปอย่างแนบแน่น ทุกจังหวะขยับเต็มไปด้วยความหิวกระหายและการควบคุมอารมณ์อย่างสุดกำลัง
มีนาครางแผ่ว หอบหายใจถี่ เสียงเนื้อกระทบกันเบาๆ ดังเป็นจังหวะ กลิ่นกายอุ่นๆ และเหงื่อผสมเสียงครางคลอไปกับแสงไฟฉุกเฉินสีส้มอ่อนๆ
มือเธอจิกไหล่เขาไว้แน่น ร่างกายโยกไหวไปตามแรงกระแทกที่รุนแรงขึ้นทุกวินาที
“อา…วริษฐ์…จะ…จะไม่ไหวแล้ว…”
เขาจูบซับที่ขมับเธอ ก่อนจะกระแทกหนักๆ ในครั้งสุดท้าย แล้วปล่อยความรู้สึกลึกซึ้งออกมาอย่างเงียบเชียบ
ทั้งคู่หอบหายใจ พิงกันในความเงียบ
“ติ๊ง!”
เสียงระบบกลับมา ลิฟต์เคลื่อนตัวเบาๆ พร้อมไฟปกติที่กลับคืน
เขาหันมาสบตาเธอแล้วยิ้ม ก่อนจะช่วยจัดเสื้อผ้าให้เธออย่างแผ่วเบา
“ยังอยากกลับอยู่ไหมครับ…หรือจะขึ้นไปที่ห้องผมก่อน”
มีนาหัวเราะเบาๆ แล้วตอบเสียงนุ่ม:
“คืนนี้…คงกลับไม่ได้แล้วค่ะ หัวหน้า”
คืนนั้นหลังลิฟต์ติด (ภาคต่อในตอนเดียว)
ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้น 21 — ชั้นบนสุดของตึกที่มีแค่ห้องผู้บริหารเพียงไม่กี่ห้อง
วริษฐ์จับมือมีนาไว้แน่น พาเดินตรงไปยังห้องพักที่เขาใช้ประชุมลับๆ หรือพักระหว่างวัน
“ไม่มีใครขึ้นมาชั้นนี้หรอก…ยกเว้นผม” เขาบอกด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม มีนาไม่ได้ตอบ แต่อุณหภูมิในกายเหมือนยังไม่ลดเลยแม้แต่น้อย
พอเข้าห้องได้ เขาล็อกประตูทันที ร่างสูงหันกลับมาหาเธอแล้วก้าวเข้ามาใกล้จนมีนาต้องถอยหลังไปชนผนังอีกครั้ง
“ผมยังจำกลิ่นคุณได้อยู่เลย…” เขากระซิบเบาๆ พลางสูดลมหายใจใกล้ซอกคอเธอ
“ไม่อยากหยุดแค่ในลิฟต์หรอก มีนา…”
“อือ…ก็ไม่ได้อยากให้หยุดเหมือนกันค่ะ”
คำตอบนั้นเปลี่ยนสีหน้าเขาเป็นรอยยิ้มมุมปากทันที
จากผนัง สู่เตียง
เขาจับเอวเธอแน่น ดันร่างเธอไปจนถึงโซฟาหนานุ่มในมุมห้อง
กระโปรงที่แทบไม่ต้องถอด ถูกเลิกขึ้นสูงขณะเขานั่งลงแล้วดึงเธอขึ้นนั่งคร่อมบนตัก
เขาจ้องเธออยู่นาน ก่อนจะเอ่ยอย่างจริงจัง
“ผมอยากเห็นสีหน้าคุณ…ตอนที่ผมอยู่ข้างในคุณชัดๆ”
เขาถอดเสื้อเชิ้ตเธอออกอย่างเบามือ แล้วตามด้วยเสื้อในตัวเล็กสีครีมคุ้นตา
ริมฝีปากเขาไล้ตั้งแต่ซอกคอลงมาถึงยอดอกที่แข็งเป็นไต มือข้างหนึ่งประคอง และอีกข้างนวดคลึงแบบที่ทำให้เธอต้องเอนตัวครางออกมา
มือของเขาล้วงผ่านกางเกงในสีเดียวกับเสื้อในนั้นอีกครั้ง — คราวนี้ไม่มีอะไรกั้น
“อื้มม…ยังชื้นอยู่เลยนะ” เสียงเขากระซิบทำเอาเธอหน้าแดงระเรื่อ
“โทษที…มันหยุดไม่อยู่”
เขาใช้นิ้วลูบไล้ช้าๆ ก่อนจะเริ่มเร่งจังหวะขึ้น เธอแอ่นตัวเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วสัมผัสจุดนั้นเต็มๆ เขาไม่พูดอะไรต่อ แต่ค่อยๆ กดนิ้วลงไปภายในร่องนั้น
มีนากัดปากแน่น หอบหายใจแรงแล้วจิกไหล่เขาไว้เต็มมือ
“อย่าแกล้งได้มั้ย…” เธอว่าเสียงสั่น
“ถ้าอยากให้หยุด…ก็ต้องพูดสิ”
“ไม่หยุดก็ได้…”
คำพูดนั้นคือใบอนุญาต
เขาช้อนร่างเธอขึ้นในอ้อมแขน เดินไปยังเตียงขนาดคิงไซส์ข้างกระจกบานใหญ่ ก่อนจะวางเธอลงช้าๆ ราวกับของล้ำค่า
เขาถอดเสื้อออก เผยให้เห็นแผ่นอกแน่นที่เต็มไปด้วยเหงื่อจากลิฟต์เมื่อครู่
มีนากลืนน้ำลายเบาๆ ดวงตาฉ่ำเยิ้มแล้วโน้มตัวไปจูบอกเขาเบาๆ ไล้จากไหล่ถึงยอดอก เสียงหายใจเขาเริ่มหนักขึ้น
วริษฐ์จับเอวเธอไว้แน่นแล้วพลิกร่างเธอลงไปนอนหงาย
“คืนนี้…ผมจะไม่ให้คุณได้นอนหรอกนะ มีนา”
ร้อนแรงกว่าครั้งก่อน
เขาสอดกายเข้าไปอีกครั้ง — ลึกกว่าเดิม หนักแน่นกว่าในลิฟต์ ร่างของมีนาโยกตามแรงกระแทกที่เพิ่มขึ้นทุกจังหวะ เขาควบคุมทุกอย่างด้วยมือที่จับสะโพกเธอไว้แน่น
“อึก…แน่นมากเลยค่ะ หัวหน้า…”
“เรียกชื่อผมสิ…”
“วะ…วริษฐ์…”
เขากระแทกแรงขึ้นตามเสียงเรียกนั้น ร่างเธอสะเทือนตามทุกจังหวะที่เขาขยับ มือทั้งสองข้างของเธอจับผ้าปูเตียงแน่น เสียงหอบหายใจสลับเสียงครางกระเส่า
เขาโน้มตัวลงจูบเธออีกครั้ง ซึมซับทุกความรู้สึกที่ทั้งคู่เก็บไว้
แล้วถอนตัวออก…พลิกเธอให้นอนคว่ำช้าๆ ก่อนจับสะโพกเธอยกขึ้น
เขาเข้าไปอีกครั้งจากด้านหลัง ลึกขึ้น…แน่นขึ้น…และเธอก็ปล่อยเสียงร้องอย่างห้ามไม่อยู่
“มันเสียว…เสียวจนไม่ไหวแล้วค่ะ…”
เขาไม่หยุด เขายังขยับต่อ ช้า สลับ เร็ว — จนเธอถึงจุดแตกซ้ำหลายครั้ง
และเขาก็ตามมาในจังหวะสุดท้าย ปลดปล่อยอย่างเต็มที่ในกายของเธอ
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบหลังพายุผ่านไป
เขาค่อยๆ ประคองร่างเธอขึ้นมากอดแน่น
หลังรัก
มีนาซุกใบหน้ากับอกเขา พูดเสียงเบาๆ
“ไม่คิดว่าหลังลิฟต์ติด…จะกลายเป็นคืนแบบนี้”
“ผมคิดไว้ตั้งแต่ลิฟต์ยังไม่เสียแล้วล่ะ…” เขากระซิบยิ้มๆ
เธอหัวเราะเบาๆ แล้วกอดเขาแน่นขึ้น
